1992'de işe başladığım ajans ile reklam dünyasına adım attım. Edindiğim tecrübeler ve bağlantılarım bana zamanla bir kaç şirket kurdurdu. Kimini devredip çekildim, kimini devralıp bıraktım, birini de sırtlanıp götürdüm ve sonunda batırıp kapattım. Siz, ajans nasıl batar, nereden bileceksiniz? (Ben ardımda yaş bıraktım, Ağlayan bir kaşe bıraktım, Mouspad'i boş bıraktım hey!)2010 yılında Devrim Gümüş ile birlikte kurduğumuz AD Kreatik tüm çabalarıma rağmen inatla yaşamaya devam ediyor. Devrim'in gizlice şirketi besleyip büyüttüğünü düşünüyorum. Bir kaç kez sordum. "Ben de karışmasam çok büyüyecek, tüm ajansları yiyecek. Zor zaptediyorum" dedi. Beni mi yiyor, yoksa bir canavar mı yarattık bilemiyorum. Çalıştığı markaları da büyütüyor namıssız, durduramiyrız. (Doğridır ağam.)Aslında yaptığımız işler hep hayal. Biraz gırgırındayız iş dünyasının. Mesela, ortada ürün yok ama 3 boyutlu modelleme ile varmış gibi gösteriyoruz. Üstelik dünyanın herhangi bir yerinde fotoğraflamışız gibi sunabiliyoruz. Ürünün kalıbı henüz yokken biz web sitesinde sunuyoruz. Kataloglar fuarlara hiç geç kalmıyor, siparişler bir sonraki sezona sarkmıyor. Kârlı mı? Kârlı. Üstelik çok hesaplı. Neticede sözler tutuluyor, ürün teslim ediliyor. Herkes mutlu. Daha ne olsun!Gogol'un paltosunu buldum bit pazarında. İçinden çıkmaya üşenmiş nice yazar vardı. "Niye yazmadınız, sizi durduran ne oldu?" diye sordum. "10 rublen var mı abi, karşı cebe geçicem de" dedi biri, votka için yalvaran nefesiyle. "Siz edebiyat dünyasına borçlu birer hamamböceğisiniz" diye fısıldadım iç ceplere doğru. "Nazdarovya" diye bir ünleme geldi astardan, kimdi bilemedim. Satıcı 150 dolar isteyince almaktan vazgeçtim. Ruble iste bari abi, dolar niye? Etmez o kadar, hem votka mı yetişir bu ayyaşlara dedim, yan tezgaha geçtim. Belki haftaya gider alırım. Alırım da, kendini şapka sanan adamın yanına asarım.Hayatı biraz alaya aldığım doğrudur. Ya da o benimle kafa buluyor, bilemiyorum. Safi ciddiyetle çekilir gibi değil demişti büyük düşünürlerden biri. Ünlü olmadığı için kimse bilmiyor (hahaha). Belki de düşünmekle yetinmeyip en azından söylemesi de lazım. En evlası ise üşenmeyip yazanı. Öğrencisine yazdırsa da olur. Maksat kayda geçsin. Yoksa içine içine düşünenin fikrini nasıl bileyim de fayda eyleyeyim?Çoğunluğun bembeyaz yakalarıyla ünvan çarpıştırıp hayat dersi serptiği bir platformda bile bir paragraf kadar ciddi kalamadım. Çeyrek bilançoları geldikçe ömrün, vur gözüne rahvan gitsin dedi aynı ünsüz filozof. Ama kimse duymadı, kimse bilmedi. Belki de söyleyen o değildi. Biri uydurdu belli ki.