Als kind had ik een vergrootglas en vond ik het geweldig om buiten te zitten en kranten - die ik ondersteboven hangend uit de papierbak viste - in brand te steken. Niet dat ik nou zozeer een mini-pyromaan was, maar omdat ik gefascineerd was door het feit dat inkt sneller vlam vatte dan onbedrukt papier. Het leerde mij dat donkere kleuren meer licht ( = warmte) opnemen dan lichtere. Als de krant vlam vatte sloeg ik de vlammen snel uit en begon ik opnieuw, net zo lang tot ik het kunstje onder de knie had. Daarna richtte mijn interesse zich op het volgende leerproces.Ik heb meer hobbies dan tijd, en een terugkerend thema is altijd het leerproces dat bij een hobby hoort. Vaak geniet ik nog meer van het leren en onderzoeken dan van het uitvoeren van de hobby zelf. Voordat ik ergens aan begin neem ik dikwijls het standpunt in "waarom vinden mensen dit eigenlijk zo moeilijk?". Daarna begint het proces van ontdekken waar de pijnpunten zitten, om die vervolgens te overkomen en door te gaan totdat ik tegen vraagstukken aanloop die zo abstract zijn dat er gestructureerd onderzoek gedaan moet worden om ze op te lossen.Ditzelfde geldt voor mijn werk, ik vind het fantastisch om antwoorden te zoeken op vraagstukken waar de organisatie nog tegenaan moet lopen. Voorop lopen dus, vier stappen vooruit denken en mij vastbijten in complexe materie om deze vervolgens in begrijpelijk Nederlands te delen met mijn collega's. Niet alleen binnen het programmeren zelf, maar ook bij meta-zaken die boven de dagelijkse gang van zaken uitstijgen. Bij elke functie die ik ontwerp hou ik rekening met de mensen die ermee moeten werken, iets waar mijn studie Psychologie goed van pas bij komt.