https://annaslebioda.pl/Niepełnosprawność towarzyszyła mi od drugiego roku życia. Można zatem powiedzieć, że była ze mną od zawsze. Jej ustawiczna obecność spowodowała, że wydawała mi się ona czymś normalnym.Do czasu...Mimo uczęszczania do szkoły publicznej i skończenia studiów dziennych w pewnym momencie spostrzegłam, że moje trudności z poruszaniem się skutecznie uniemożliwiają mi prowadzenie takiego życia, o jakim zawsze marzyłam. Mocno ograniczona mobilność skutkowała tym, że musiałam ciągle prosić o pomoc, co było bardzo męczące. Przez to, że nie mogłam poruszać się samodzielnie byłam niemalże wykluczona w grupie rówieśników. Nie wspominając nawet o problemach z nawiązywaniem relacji. To wszystko sprawiało, że jako kobieta czułam się fatalnie. Nie miałam pomysłu, jak sobie z tym poradzić. Rozmowy na ten temat były dla mnie strasznie krępujące. Mijały lata...Przez większość życia traktowałam swoją niepełnosprawność jako coś ograniczającego. Właśnie dlatego w swojej pracy doktorskiej zajęłam się tematyką kobiecości w niepełnosprawności. Jak się później okazało zrobiłam to tylko po to, żeby samej sobie udowodnić, że tą kobietą w ogóle jestem.Kilka lat temu kuzynka pracująca w szkole poprosiła mnie o poprowadzenie zajęć w ramach rekolekcji. Długo myślałam nad tematyką. W końcu zdecydowałam się na warsztat oparty na mojej historii. Wybór okazał się strzałem w dziesiątkę. W trakcie zajęć padło wiele pytań, a po rekolekcjach też sporo gratulacji. Pękałam z dumy i byłam ogromnie szczęśliwa. Zauważyłam, że jest ogromna potrzeba, aby o tym zagadnieniu opowiedzieć innym.Od tamtej pory prowadzę warsztaty edukujące w tematyce niepełnosprawności.Miałam mnóstwo wątpliwości, czy to dobra droga, czy sobie poradzę, czy to wszystko w ogóle ma sens. Nie obyło się bez opinii „życzliwych”, którzy doradzali, abym dała sobie z tym święty spokój. Nie zważałam na to. ponieważ w mojej głowie odnalazłam wewnętrzny głos, który podpowiadał mi, że to właśnie jest TO.Po tym, co przeszłam, wiem już, że najważniejsze to słuchać siebie i nie poddawać się wątpliwościom. Nie pokonałabym całej mojej drogi, gdyby nie wspierające mnie osoby. Za to jestem im ogromnie wdzięczna. Dzięki ich wsparciu założyłam własny biznes a także wbrew wszystkiemu stałam się samodzielna, co prawda poruszam się (jeszcze) z pomocą balkonika, ale już bez uzależnienia od innych.Dziś to ja chcę wspierać innych w drodze do samodzielności, kobiecości i lepszego życia pomimo barier, jakie muszą pokonać.