Schrijfster worden was niet mijn jeugddroom. Wat ik dan wel wilde worden? Ik had geen idee. Met mijn gymnasium-B kon ik alle kanten op. En dat deed ik dan ook. Ik studeerde psychologie, werkte een paar jaar als kokkin in een gezinsvervangend tehuis, ging weer studeren, was onderzoeker en deed iets vaags als projectmedewerker. Totdat ik ontdekte dat ik wel aardig kon schrijven.In 1997 (ik was 37) begon ik als tekstschrijver. Ik dacht: ja, dit is wat ik goed kan en wat ik wil. Ik interviewde hoveniers, schreef artikelen over kindermishandeling, maakte jaarverslagen voor een psychiatrische instelling, bracht vastgelopen teksten aan de praat en was eindredacteur van een blad voor woonbootbewoners.Veel tekstschrijvers willen ooit nog eens een boek schrijven. Ik had dat niet. En toch begon ik in 2012 aan een jeugdroman. Zomaar, omdat ik een idee had en wel eens wilde proberen of ik dat kon, een boek schrijven met een verhaallijn en een spanningsboog.Ik las tien boeken over fictie schrijven, vroeg een bevriende redacteur om mee te lezen en in augustus 2013 stuurde ik het manuscript van 'Hoe ik per ongeluk een boek schreef' naar uitgeverij Lemniscaat. Twee weken later belde de uitgever, een jaar later lag mijn boek in de winkel, en in juni 2015 kreeg ik er een Zilveren Griffel voor. ‘Zal ik dan maar schrijver worden?’ vroeg ik een vriendin.‘Annet, je bent het al,’ zei ze.