در مهرماه سال ۷۱ به درخواست اداره کل نساجی و پوشاک وزارت صنایع از کلیه تولید کنندگان و دست اندرکاران صنعت کفش ، اعم از شرکت های دولتی و خصوصی ، دعوت شد تا ضمن گردهمایی در محل وزارت صنایع، پیامدهای حاصل از یک نرخی شدن ارز و آزاد شدن ورود کفش در صنعت را مورد ارزیابی و بررزسی قرار دهند و نسبت به تعیین خط مشی لازم ، با آن وزارتخانه همکاری کنند.در این گردهمایی از طرف مهندس دهقانی ، کارشناس اداره کل نساجی و پوشاک وزارت صنایع پیشنهاد شد که انجمنی مشابه آنچه در گروه نساجی وجود دارد ، تحت عنوان «انجمن صنعتگران و متخصصین کفش» تشکیل گردد تا با استفاده از تجارب موجود نسبت به تامین اهدافی نظیر تاسیس هنرستان، دانشکده کفش، انتشار نشریه، انتقال تکنولوژی، کانالیزه کردن سیستمهای موردنظر و افزایش سهم صادرات اقداماتی صورت گیرد.جهت پیگیری و به نتیجه رساندن این پیشنهاد گردهمایی هایی در گروه صنعتی بلّا و شرکت کفش شادانپور و گروه صنعتی ملی به منظور تبیین اهمیت موضوع و انتخاب اعضای هیئت مؤسس و تهیه اساسنامه پیشنهادی تشکیل گردید.در گردهمایی سوم رای گیری بعمل آمد و یازده نفر بعنوان هیئت مؤسس انتخاب شدند و به این ترتیب جامعه ای تحت عنوان «جامعه متخصصین و تولید کنندگان کفش» موجودیت یافت. از جمله هدفهای اولیه هیئت مؤسس، تهیه اساسنامه و ارائه آن به وزارت کشور بود؛ پس از تایید اساسنامه از طرف وزارت کشور به منظور برگزاری اولین مجمع عمومی از طریق جراید کثیرالانتشار از کلیه تولید کنندگان و متخصصین کفش کشور که علاقه مند به شرکت در این مجمع ، یا کاندیدای عضویت در هیئت مدیره و بازرسین بودند ، دعوت به عمل آمد. هیئت موسس در نخستین اقدام خود ، با اداره سوم سیاسی وزارت کشور تماس گرفت ، اهداف جامعه را تشریح کرد و از آن وزارتخانه تقاضای تاسیس جامعه را نمود که پذیرفته شد.