Als kind wordt ons geleerd hoe belangrijk presteren en status zijn; emoties zijn voor de zwakkeling. Hoe ouder ik werd hoe meer druk ik ging voelen, net doordat bepaalde levenskeuzes niet in lijn lagen met het ‘gangbare’ in de maatschappij. Ik twijfelde of mijn keuzes wel de juiste waren. ‘Anders’ valt nu eenmaal op, en als kind en jong volwassene kon dat me onzeker maken. Ik had niet echt het gevoel dat mensen om me heen me begrepen of steunden, waardoor dat onzekere gevoel versterkt werd. Hoe moeilijk het soms was, ik bleef steeds mijn hart volgen en ik kan nu vol vertrouwen en zonder al te veel twijfel de keuzes maken die voor mij bestemd zijn.Door het tegenovergestelde te gaan doen van wat onze maatschappij ons opdringt, kan ik nu mezelf zijn. Ik leerde pauzeren en stil staan in het leven; bij wat ik deed, maar vooral hoe ik het deed. Hoe ik mij voelde en wat ik kon doen om het anders te doen. Door te gaan intunen met mijn emoties en gevoelens, werd mijn wereld groter en zoveel mooier. Zo een groeiproces is nooit lineair en nooit af. Het is met vallen en opstaan. Soms nog dieper vallen dan ik dacht dat kon. Maar ik kan nu zien dat de slechte dingen die mij overkomen, gewoon deel zijn van het leven.Het is zeer bevrijdend als je bepaalde gedachtepatronen gewoon naast je neer kan leggen; als je doorhebt dat je niet je gedachten bent. Als je je eigen limiterende factor niet meer bent, kan alles.