De ‘War on Talent’ gaat niet meer over rekruteren van witte raven, wel over ‘waarom bindt een werknemer zich aan de organisatie waar die het beste van zichzelf durft te geven’?‘Goed omgaan’ met werknemers is een ondergewaardeerde bedrijfsfilosofie. Organisaties die inzetten op welzijn zetten zich schrap voor de toekomst, én zien betere werkprestaties in het heden. Het verband tussen welzijn (verantwoordelijkheid vanuit de werkplek) en zelfzorg (vanuit de werknemer) is snel gelegd: zelfzorg is de individuele verantwoordelijkheid die men hoort op te nemen wanneer een organisatie borg wil staan voor welzijn. Het is bewust een actieve rol opnemen in fysiek, emotioneel en mentaal welzijn. Zelfzorg is gaan voor een missie: mensen 'doen' dingen omwille van wie ze zijn. Dit verklaart waarom we ‘ons ware zelf’ moeten volgen. Mochten we dat niet doen dan zouden we onszelf niet meer recht in de spiegel kunnen aankijken. De werkplek is daarom een plek waar je kan floreren. Zelfzorg is werken in een omgeving waar psychologische veiligheid heerst zodat men zich zonder veel schroom durft ontvouwen, waar men zonder veel vrees mag experimenteren. Psychologische veiligheid is het antigifcentrum voor toxisch leiderschap. Wanneer individuele, organisationele en maatschappelijke verantwoordelijkheden samenvloeien worden de beste resultaten geboekt. Dit zorgt voor bevlogen mensen, daarom is het ook belangrijk dat er mensen zijn die je er mogen over aanspreken wanneer ze vrezen dat je over je grenzen gaat. Zelfzorg is meewerken aan de uitbouw van psychologische veiligheid. Indien je hierin bots op wezenlijke tegenkanting, dan zit je misschien op een toxische werkplek.Zelfzorg is geen hap-slik-weg techniek, maar een diepgaand beleid waar individuen op zoek gaan naar antwoorden op volgende vragen:1. “Hoe ben ik geworden wie ik ben?” Door je verhaal te kennen en te vertellen ontdek je gaandeweg wat jij belangrijk vind en waar je wil voor gaan.2. “Wie kan ik zijn op mijn werk?” Tracht te werken aan een organisatie waar een positief werkklimaat heerst en waar psychologische veiligheid de normaalste zaak ter wereld is. 3. “Wie geef ik mandaat om een vinger aan mijn zelfzorgpols te houden?” Wie mag jou erop aanspreken als die denkt dat je jezelf voorbij loopt? Elke vezel van deze tekst is mijn verhaal, elke gedachtegang komt uit de wetenschap. Net zoals mijn interventies. De combinatie van mijn analytische, systemische aanpak (ik blijf een exacte wetenschapper) en mijn menselijke kant (gestoeld door -academische- opleidingen) schragen mijn diepgaande transformaties.