Mijn drijfveer in alles wat ik doe is een bijdrage leveren aan een groene en rechtvaardige wereld.Dit begon al toen ik heel jong was. Toen ik de reclamespotjes van Greenpeace op televisie zag, wist ik meteen: bij die club wil ik werken. Reislustig was ik ook. Als tiener bracht ik een zomer door bij een Sardijnse boer in Zuid-Frankrijk, die midden in de natuur woonde. Deze eerste reis alleen wekte mijn ontdekkingsdrift en niet lang daarna vertrok ik naar Lesotho, een klein land in Zuid-Afrika, en bouwde daar samen met andere vrijwilligers een schooltje op een afgelegen berg. Het was een avontuur om nooit meer te vergeten.Ik besloot om antropologe te worden en filmmaakster en belandde in de Filipijnen, waar ik samen met een boerenfamilie, die illegaal hout kapte in een natuurpark om te overleven, een film maakte over hun leven. De film gaf hen een stem en veranderde mijn leven. Ik had mijn roeping gevonden: verhalen vertellen voor een betere wereld! Mijn droom kwam uit. Ik ging voor Greenpeace werken en later de Verenigde Naties. Ik woonde in Cambodja en reisde de hele wereld over. Vijftien jaar lang werkte ik voor internationale organisaties die werken aan natuurbescherming en armoedebestrijding. Dit gaf mij de kans om te leren van mensen over de hele wereld, van Cambodjaanse overlevers van de genocide tot Congolese boeren en vissers. Zij leerden me over de ongelofelijke veerkracht van zowel Mens als Natuur en de verantwoordelijkheid die ieder van ons heeft voor de keuzes die we maken.Mensen een stem geven voor een beter leven werd mijn missie. Door het steunen van kleine projecten gebaseerd op hun behoeften, het gebruiken van video voor het vertellen van hun verhalen en het ontwikkelen en leiden van internationale projecten die mensen inspireren voor sociale verandering.In 2010 veranderde mijn leven dramatisch. Ogenschijnlijk uit het niets kreeg ik een ernstige psychose. Ik belandde met een dwangopname in de Nederlandse psychiatrie, waar ik tien dagen lang moederziel alleen werd opgesloten in een isoleercel. Mijn psychose - het voelt alsof je droomt met je ogen open - was helder en vol betekenis. Mijn dwangopname en tijd in de isoleercel was traumatisch en mensonterend en leidde tot een diepe angst voor de zorg. Het was een ervaring die mijn leven voorgoed veranderde en die resulteerde in een nieuwe missie: het delen van mijn waanzinnige reis van hel naar heling, om de psychoten van de wereld een stem te geven en een gezicht en bij te dragen aan menswaardige zorg voor psychiatrische patiënten. Zo werd ik schrijfster van de Tinkerbel Trilogie.