من مَهدی‌ام؛ با فتحه و دال! روی فتحه‌اش تأکید می‌کنم که اگر به‌جایش کسره بگذارید، معنی‌اش عوض می‌شود و روی دالش اصرار می‌کنم که اگر به‌جایش «ت» بگذارید، دیگر اصلاً معنی ندارد که بخواهد عوض شود! اگر من را نشناسید، در ملاقاتِ اول فکر می‌کنید که برون‌گرا هستم؛ اما خودم معتقدم مَهدی درون‌گرایی‌ست که مهارت‌های برون‌گراها را بلد است. من همان‌قدر که گفت‌وگوهای چندساعته را دوست دارم، اتاق و تنهایی‌ام را هم دوست دارم. کمی هم سرسختم و هر چیزی را به‌راحتی نمی‌پذیرم. به اندازۀ خودم تلاش می‌کنم دنیا را به جای بهتری برای زیستن تبدیل کنم. روی هرچه از جنس رسانه باشد برچسب «دوست‌داشتنی» چسبانده‌ام؛ از فیلم و کتاب و پادکست گرفقته تا پژوهش‌های رسانه‌ای. گوش‌هایم به شنیدنِ صدای «روزبه بمانی» و «ناصر عبداللهی» و چشم‌هایم به خواندنِ نوشته‌های «جومپا لاهیری» و «پل استر» عادت دارند. به‌‌جز نوشتن، خواندن، دیدن و شنیدن، حل مسئله و مدیریت پروژه هم باعث می‌شوند که چشم‌هایم برق بزنند؛ البته خوب هم از پس‌شان برمی‌آیم! در سبدِ ارزش‌هایم، احترام، مهربانی، هیجان، ماجراجویی و خلاقیت را می‌بینید. گاهی به این فکر می‌کنم که اگر بیشتر از این‌ها با خودم مهربان باشم و کمی ریسک کنم، کارهای بزرگ‌تری هم می‌توانم انجام دهم.