Een paar jaar geleden liep ik met mijn kinderen over de kermis. Toen we een snoepkraam passeerden, vroeg mijn zoon wat die lange roze dingen waren, die daar in bosjes in een pot stonden “Dat zijn zuurstokken”, zei ik, en na amper aandringen kocht ik er drie; voor ieder een. “Hoe worden zuurstokken gemaakt papa, en waarom heten ze zo?”, vroeg mijn dochter. “Want ze zijn helemaal niet zuur!”Helaas moest ik het antwoord verschuldigd blijven. Thuisgekomen kon ik aan niets anders meer denken, dus dook ik de boeken in. Met de opgedane kennis maakten we de volgende dag zelf onze eigen zuurstokken.Bovenstaande anekdote is kenmerkend voor mijn passie voor het vak. Ik kan nooit genoeg leren en weten. Door stil te staan bij alledaagse dingen, ze te vervormen of zelfs te verfraaien, probeer ik mensen te boeien en te laten zien hoe nimmer aflatend dynamisch het culinaire proces is. Ook tijdens het begeleiden van mijn team komen we samen vaak tot de meest prachtige ideeën en vondsten. Zoals zij van mij leren, leer ik ook van hen en daar zal ik me dan ook nooit te goed voor voelen. Koken is voor mij geen roeping, maar een soort uiteindelijk doel. Het is een abstracte plaats waar ik hoop mijn professionele leven als leerling te mogen doorbrengen.