شاید نوشتن درباره خود آدم؛ آن‌هم برای ارائه به کارفرما، یکی از سخت‌ترین کارها باشد چرا که راهی جز توجه و تاکید به تواناهایی فردی وجود ندارد و این «تعریف‌ازخود» تااندازه‌ای در فرهنگ عمومی جامعه‌ی ما چندان نقطه‌قوت به‌حساب نمی‌آید. شایدم از اساس رزومه نه جای ادعاهای «همه‌فن‌حریف»ی که توصیفی ساده از خود باشد...بگذریم؛ در دانشگاه مهندسی مکانیک خواندم و به این رشته علاقه فراوانی داشتم و همچنان هم دارم اما اعجاز دنیای کلمات و در حالت کلی جست‌و‌جوگری آن‌هم در هزاره سوم می‌تواند هر انسانی را جادو کند و منم یکی از همین جادوشده‌های کلمه‌ام. خلاصه اینکه نزدیک به یک دهه پیش دنیای دقیق مهندسی را به مقصد جهان بی‌کرانه روزنامه‌نگاری و تولید محتوا رها کردم و در تمام این‌سال‌ها ذوق و علاقه‌ام نه تنها غباری نگرفت که روز‌به‌ٰروز تازه‌تر و بیشتر شد. القصه در این سال‌ها تا توانستم سفر کردم، با عجیب‌ترین، متفاوت‌ترین و بزرگ‌ترین آدم‌ها هم‌کلام شدم و «قصه آدم‌ها» نوشتم یا برای استارتاپ‌ها و فروشگاه‌های مجازی روایت اشیا و کالاها را قصه کردم یا این‌که در شبکه‌های اجتماعی اهداف بزرگ و گاهی غریب سازندگان و پدیدآورندگان دنیاهای تازه را به شکلی ساده و صمیمی به تلفن‌های همراه و ذهن و فکر آدم‌ها بردم.پرگویی نکنم، شاید جست‌و‌جوی نامم و خواندن یکی دو مطلب در سال‌های مختلف، مُعرف بهتری باشد و حسابم در توییتر نماینگر شیوه کار و علاقه‌ام در شبکه‌های اجتماعی؛ بالاخره آن‌چه بلد بودم و یادگرفتم آن‌جا جا خوش‌ کرده‌است هرچند آدمی زنده به آن است که مدام یاد بگیرد و مدام یافته‌هایش را به‌کار ببندد که فضای خالی برای یادگیری تازه فراهم شود.