Van kleins af aan had ik een grote fascinatie voor architectuur, stedenbouw en infrastructuur. Ik ging naar Delft, waar ik geslaagde en minder geslaagde ontwerpjes maakte. Ze ook verder uitwerken en vooral detailleren vond ik toen vaak best lastig. Juist dat bleek me in mijn werkzame leven veel beter te liggen dan het pure ontwerpwerk en de architectenrol. Ik haal veel plezier en voldoening uit het bouwkundig naar een Technisch en/of Uitvoeringsontwerp brengen van tender- en schetsontwerpen en alle fasen ertussenin. Met veel passie voor het detail. Want detailleren is concreet en precies. In de uitvoeringsfase komt alles bij elkaar: het concept, de details en de materialisatie. Ik heb behoorlijk geluk gehad met de gave projecten, de mooie bureaus en de inspirerende mensen die op mijn pad kwamen. Ondanks wederzijdse tevredenheid overal lijk ik haast gedoemd om voor eeuwig te blijven hangen in de flexibele schil en daardoor vaker van werkgever te moeten veranderen dan mij lief is. Daarnaast heb ik ondervonden dat een vast contract ook buiten crisistijd niet zoveel waard meer is nu.Soms vraag ik me af of het wellicht aan mij lag, maar gelukkig heb ik genoeg mensen in mijn netwerk die kunnen beamen dat dit niet zo is en slechts een kwestie van herhaaldelijke domme pech. Het heeft me tegen wil en dank een cv van een jobhopper opgeleverd. Iets wat ik niet ben en ook helemaal niet zou willen zijn. Had ik het zelf in de hand gehad, dan had ik in de afgelopen vijftien jaar drie of vier werkgevers wel genoeg gevonden. Al zie ik het als een voorrecht dat ik bij meerdere bureaus in de keuken heb kunnen kijken.Het heeft mijn positieve levenshouding niet beïnvloed. Ik moet wel, want er zijn belangrijkere zaken in het leven. Ik ben ook in toenemende mate mantelzorger geworden voor mijn vriendin en grote liefde Ilse, die in 2019 de diagnose ziekte van Huntington (HD) kreeg. Dit is een erfelijke, ongeneeslijke, progressieve en neurodegeneratieve hersenziekte. Ondanks de neerwaartse spiraal waar zij in zit probeert zij ook vooral positief in het leven te blijven staan. Iets wat haar gelukkig nog goed lukt. Omdat zij, net als ik, weinig met negativiteit kan.Vallen, opstaan en weer doorgaan. En er opnieuw het beste van maken. Ad infinitum. Volgens mij ben ik daar inmiddels aardig bedreven in geraakt.