Teatr Ósmego Dnia

Teatr Ósmego Dnia powstał w 1964 roku jako teatr studencki założony przez Lecha Raczaka oraz Tomasza Szymańskiego (pierwszego kierownika zespołu oraz późniejszego wieloletniego dyrektora Teatru im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie) pod nazwą Studencki Teatr Poezji Ósmego Dnia. Pierwotna nazwa zespołu nawiązywała do „Zielonej Gęsi” Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego („siódmego dnia Pan Bóg odpoczywał, a ósmego stworzył teatr”). Od 1979 działa jako alternatywny teatr zawodowy. Realizowane spektakle były niezwykle ostrymi, ironicznymi komentarzami na temat PRL-u. Podczas stanu wojennego zespół występował na ulicach i w kościołach. Po sześciu latach działalności w 1985 został formalnie rozwiązany, a większość aktorów wyemigrowała do Włoch. W 1989 roku działalność teatru w Poznaniu została wznowiona. Z Teatrem współpracowali Stanisław Barańczak (kierownik literacki zespołu) i Jan A.P. Kaczmarek, który kierował w nim Orkiestrą Ósmego Dnia. W latach 2000-2014 dyrektorem naczelnym i artystycznym teatru była Ewa Wójciak. Lech Raczak oraz aktorzy Teatru Ósmego Dnia – współtwórcy przedstawień tej sceny – są laureatami Nagrody im. Konrada Swinarskiego, przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr” za całokształt działalności artystycznej (nagroda za sezon 1993/1994). W 2008 roku teatr otrzymał Nagrodę im. Stanisława Ignacego Witkiewicza, przyznaną przez Sekcję Krytyków Teatralnych Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru, w uznaniu zasług w popularyzacji polskiego teatru na świecie.