Op mijn geboortekaartje staat een cartoon afgebeeld van mijn vader die me als een pizza uit de steenoven schuift, als kind van de beroemde pizzeria betekent dat vooreerst een training in theatraliteit, veel onbekenden die van mijn bestaan afwisten; ik ondertussen thuis met de tv als snorkel naar de wereld; de stilte in het hoofd als een miereneter die zijn tong uitsteekt, natuurlijk de onrust ontwikkelend, en de drang, de drang — laten we die creatief noemen — die zich uitstortte in het schrijven; ik schreef en schreef alsof ik in een eiermand zat om de onbekende inhoud ervan uit te broeden, en dan op zoek naar de inhoud van de wereld filosofie en literatuur gestudeerd, en blijven schrijven, mij als mentale denkstopnoodknop ondergedompeld in muziek, en dan publiceren, het brein ballen en hopen; dit mierenspoor leidt naar zon, en dan paniek — en publiceren in tijdschriften DW B, De Gids, Humo et cetera en meer naambekendheid — wat in het brein van een gek aan de waanzin bespaart blijft, veroordeelt de waanzin, veroordeelt de gek en dus zichzelf; het praat de waanzin en de gek en zichzelf goed, zegt kukelekuu en bimbamboem, gaat als een onthoofde Marsupilami boodschappen doen — point final, ik sloot mij op om dit boek, Krank, te schrijven, en er vlogen allerlei onheilspellende, bejubelende trailers over de volgende technologische revolutie voorbij, ik werkte te traag met mijn sciencefiction, de dystopie had al zijn actuele schok verloren — gelukkig was het mij nooit om sciencefiction te doen, want wat is er uiteindelijk politiek typerender dan onze toekomstgerichtheid, en zoals ik als kind voor de tv aan de schil van het universum dacht; dikte, textuur, wat als je eraan likt, en vooral wat daarachter schuilt, (en dat is dan toch het einde niet?) begrijp ik nu dat we louter vrijheid vinden in de vreugde, en raad eens waar ik mijn plezier uit put?www.giuseppeminervini.beTEGENADEM: https://www.youtube.com/channel/UCafFuLOOb02KmGy8p9NSwlA