Graag wil ik de zorg en de hulpverlening optimaliseren door mijn visie, met hen die hierin werken, te delen. En graag zou ik mensen die deze zorg nodig hebben willen ondersteunen door hen voornamelijk een inzicht te laten verkrijgen over hun impact op zichzelf en anderen. In mijn dagelijkse praktijk- en privéleven merk ik dat mensen behoefte hebben om gezien te worden. Niet bekeken, maar echt gezien en gehoord. Een simpele ‘hoe was jou dag?’ is hier een voorbeeld van. Mensen zien elkaar niet meer echt, waardoor er ruimte is voor conflicten. Als mensen een band met elkaar opbouwen, zichzelf kwetsbaar opstellen (ook hulpverleners), dan zien ze elkaar. Met deze band bouw je respect op. Met dit respect kan je alles creëren. Je kunt grenzen aangeven, wat een vorm van veiligheid biedt, maar je kunt mensen ook stimuleren om aan zichzelf of aan bepaalde situaties te werken. Je kunt ervoor zorgen dat iemand zijn zelfvertrouwen groeit. Zelfvertrouwen is de basis voor de sociaal- emotionele ontwikkeling en is een bouwsteen om te kunnen functioneren in de maatschappij. Mijn visie is dus dat wanneer mensen elkaar echt zien, de zorg en hulpverlening verbeterd kan worden. Minder criminaliteit in de toekomst, meer saamhorigheid, meer liefde en meer respect. Zelf denk ik dat je dit eerst bij gezinnen thuis moet realiseren. Opvoeders moeten zichzelf, hun kinderen en elkaar weer echt gaan zien. Vervolgens gezinnen onderling door in de buurt te faciliteren waarin dit gerealiseerd kan worden. Faciliteiten waardoor ze in contact met elkaar kunnen komen, om zo ook weer van elkaar te leren. Bewezen is dat peerfeedback, feedback van gelijkgestemden, de beste resultaten geeft.