Bij incidenten zoals grote branden, (transport)ongevallen, of aanslagen met chemische, radiologische of biologische stoffen kunnen mensen en milieu in aanraking komen met chemische en biologische stoffen. Om meer inzicht te krijgen in de aard en verspreiding van deze stoffen, kan de Milieuongevallendienst (MOD) van het RIVM lokale overheden en hulporganisaties zoals de brandweer ondersteunen. De MOD kan de aanwezigheid en hoeveelheden van chemische of biologische stoffen in lucht, bodem en water vaststellen en meten. Daarnaast kan het modelleren en berekenen hoe de stoffen (bijvoorbeeld door de wind) kunnen verspreiden. Met deze informatie zijn lokale overheden en hulporganisaties beter in staat gezondheidsrisico's voor mens en milieu in te schatten en kunnen zij, wanneer nodig, de juiste preventieve of beschermende maatregelen nemen.https://www.rivm.nl/ongevallen-en-rampen/milieuongevallen

Succesfully submitted a Horizon 2020 research proposal Main tasks with coordinating partners:- Draft proposal- Build European consortium and coordination between (five) European partners - Budget allocation

How do societal groups such as scientists and citizens appraise environmental health risks that, due to scientific uncertainty, cannot be conclusively established by scientists? How can risk communication about these types of ‘uncertain risks’ be fostered? These questions were central to this thesis. Results show that there often is a difference between the scientific use of risk terminology (for example “risk” or “harmful”) and the understanding of these terms by citizens. This mismatch can lead to incorrect conclusions about the existence of risks. Results also showed that information often does not align with citizens’ perspectives on hazards, risks, and uncertainties, and that current practices of communication scientific uncertainty leave much room for misinterpretation of the evidence base for risk. In this dissertation, recommendations are provided to foster effective risk communication.

Hoe beoordelen maatschappelijke groepen zoals wetenschappers en burgers milieugezondheidsrisico’s die door wetenschappelijke onzekerheid niet met zekerheid kunnen worden vastgesteld door wetenschappers? Hoe kan risicocommunicatie over dit soort ‘onzekere risico’s’ bevorderd worden? Deze vragen stonden centraal in dit proefschrift. Resultaten laten zien dat er vaak een verschil is tussen het wetenschappelijke gebruik van risico terminologie (bijv. ‘risico’ of ‘schadelijk’) en het begrip van deze termen door burgers. Deze mismatch kan tot verkeerde conclusies over het bestaan van risico’s leiden. Ook toonden resultaten dat informatie vaak niet aansluit bij de perspectieven van burgers over gevaren (hazards), risico’s, en onzekerheid, en dat de huidige manier van communiceren van wetenschappelijk onzekerheid veel ruimte biedt voor misinterpretatie van de bewijslast voor het bestaan van risico’s. In dit proefschrift worden aanbevelingen gegeven om effectieve risicocommunicatie te bevorderen.